Λίγος Shevασμος...

Piangi Con Me

Όπως σας πληροφόρησε ήδη ο γνωστός για τα φιλοκαταλανικά του αισθήματα TheDrude με το σφύριγμα της λήξης, μια μερίδα πατάτες έφυγε στην οθόνη της τηλεόρασης.
Κανείς δεν μίλησε.
Μπορείτε να το προσθέσετε στο παλμαρέ με τις γραφικότητες στις οποίες έχω προβεί για χάρη της Milan.

Όπως το τηλεφώνημα στο MEGA στον περσινό τελικό με την Liverpool όπου, ημιπαράφρων και τοξικά μπερδεμένος, ζητούσα να με συνδέσουν live με τον Σωτηρακόπουλο στην Τουρκία ώστε να τον βρίσω γιατί υποστήριζε φανατικά τους Άγγλους μετά το 3-3.
Όπως το e-mail στον Γκατούζο, να μου βρει εισιτήριο για ντερμπι με την Inter.
Όπως η καλοκαιρινή οργάνωση κερκίδας με τελειωμένους έφηβους Ιταλούς τουρίστες, χαράματα, στο πεζούλι έξω από τον γνωστό φούρνο στην Ιο.
Όπως στο σφύριγμα της λήξης σε αγχωτικό ημιτελικό CL με την Inter, όπου χτυπώντας το χέρι μου στον τοίχο, έσπασα τον καρπό μου.
Όπως τους ολονύχτιους εμετούς στον στρατό, μετά τον αποκλεισμό από την La Coruna.
Όπως πριν λίγες μέρες, το 80λεπτο περπάτημα στο κέντρο του Μιλάνο όπου έσερνα την Jacqueline, προκειμένου να βρούμε εισιτήριο στην μάυρη.
Τα οποία τελικά και πληρώσαμε 120 ευρώ.
Και δεν με ένοιαξε και καθόλου.
Δεν περηφανέυομαι και πολύ βέβαια για όλα αυτά, όπως καταλαβαίνετε.

Αλλά ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΚΟΛ δεν το ακυρώνεις ούτε σε derby Villariba-Villabajo.

Στην αρχή νόμισα πως ο Πουγιόλ γλύστρισε στα κάτουρα του Valdez, ο οποίος έβλεπε για 70 λεπτά την ομάδα του, την καλύτερη ομάδα στον κόσμο και ταυτόχρονα πιο εντυπωσιακή, να πιέζεται μέσα στο φόβητρο γήπεδο της, από τα ηρωικά γερόντια της Milan. Ναι, μιλάμε για τους 2 εικοσάχρονους Costa και Curta (όπως ΕΓΡΑΨΕ και ο Old-boy), τον Maldini που παίζει μπάλα από τότε που δεν υπήρχε το offside, τον Sergihno που γεννήθηκε όταν στην Βραζιλία κυβερνούσαν οι κονκισταδόροι και λοιπούς άλλους.

Μετά όμως έμαθα την αλήθεια.
Τηλεφώνησα σε φίλο μου, γνωστό ποδοσφαιρολόγο του παρασκηνίου και έμαθα γιατί ακυρώθηκε το γκολ του Sheva ως foul.

Διαβάστε να μαθαίνετε.
Πριν από πολλά χρόνια, ο Sheva βρισκόταν σε διακοπές στην πανέμορφη Πάρο, όπου είχε νοικιάσει και ένα σκουτεράκι των 50 κυβικών.
Μια νύχτα γυρνούσε στα δωμάτια με την παρέα του καβαλώντας το παπί μεθυσμένος.
Στην κατάσταση που βρισκόταν όμως δεν μπορύσε να οδηγήσει.
Έτσι έγινε το μοιραίο.
Ο Πουγιόλ, ο οποίος βρισκόταν και αυτός στην πανέμορφη Πάρο για διακόπες, έτρωγε κρέπα σε μία καντίνα. Ο Sheva δεν τον πρόσεξε και τον πάτησε με το παπί στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού, με αποτέλεσμα να του βγάλει το νύχι.
Από τότε ο Πουγιόλ, άφησε αυτό το μαλλί που αναγκάζει τους συμπαίκτες του να του πετούν πέτρες στα αποδυτήρια πριν την έναρξη κάθε αγώνα, μήπως και βγεί κάποιο πούλι που έχει κάνει το κεφάλι του Ισπανού φωλιά, ενώ ο ασυνείδητος Ουκρανός παπάκιας χάθηκε μέσα στο σκοτεινό ορίζοντα του Αιγαίου ατιμώρητος.

Όμως ο Γερμανός καγκελάριος Μερκ, όντας αυτόπτης μάρτυρας στο περιστατικό της Πάρου, ήρθε χρόνια μετά, να αποδώσει δικαιοσύνη.
FOUL!

Για να σοβαρολογήσουμε τώρα, αυτό που μου γαμεί την ψυχολογία ως οπαδού είναι ότι η Barca υποθετικά δεν χρειάζεται την βοήθεια του κάθε Μερκ για να περάσει την Milan.
Όπως είδαμε, όλα μέσα στο γήπεδο κρίνονται.
Και οι κλωτσιές του Γκατούζο και τα μαγικά του Ροναλντίνιο και το βάρος της κάθε φανέλας και το αμυντικό ποδόσφαιρο των Ιταλών και οι βουτιές του Πουγιόλ και τα σφυρίγματα του διαιτητή.

Αυτό που γούσταρα περισσότερο εχθές είναι ότι δεν είδα τον Sheva να κάνει σαν τρελός προς τον διαιτητή, είδα τον Seedorf να αγκαλιάζει έναν-έναν τους παίχτες της Barca μετά την λήξη (αυτός δεν είχε πατάτες να πετάξει), είδα την Milan να διατηρεί τον χαρακτήρα μιας ομάδας που αποκλείστηκε από μία Barca που όπως και να το κάνεις, ήταν η καλύτερη της διοργάνωσης.
Παρότι της στερήσαν την ευκαιρία να διεκδικήσει το 7ο Πρωταθλητριών της.

Μιας ομάδας ενός, τουλάχιστον, μέτριου προπονητή να κλείνει την Barca στην περιοχή της για μεγάλο μέρος του αγώνα, μέσα στην Ισπανία.
Μιας ομάδας με αρχίδια μέχρι το γρασίδι.
Μιας ομάδας, εν τέλει, την οποία θα είμαστε καταδικασμένοι για πάντα να βλέπουμε να πρωταγωνιστεί.
Είτε με τον Van Basten, είτε με τον Kaladze.

Άσχετα με το ότι έχθες δεν μπορούσα να κοιμηθώ απο την στεναχώρια και πήγα σχεδόν άυπνος στην δουλειά.

Bandiera Rossonera
Vinci Per Noi